Harley i reszta życia...

Harley-Davidson Club, Lublin. Epilog.

2012-01-30T12:11:00.000-08:00

30.01.2012
W dniu dzisiejszym zrezygnowaliśmy z Jolą z członkostwa w Harley-Davidson Club, Lublin.
Wszystkim kolegom dziękujemy za wspólnie przejechane kilometry i za wspólnie spędzone niezapomniane chwile.
Życzymy Wam wielu wspaniałych wypraw, wielu tysięcy przejechanych kilometrów i zawsze szczęśliwego powrotu do portu.
Do zobaczenia na trasie...

RDP i ZMK czyli plagiat grubymi nićmi szyty..

2012-01-26T11:59:00.000-08:00

Wiadomo, że populacja motocyklistów dzieli się na takich, którym wystarczy jedno spojrzenie kumpla i już jadą, i na takich, którym można złote góry obiecywać i jedyne na co ich stać to knajpa w promieniu 25 km od domu a wyjazd na zlot uważają za wyczyn rangi niebywałej.
Orłów z grupy drugiej zostawimy sobie z ich samozachwytem, natomiast prawdziwi motocykliści mają to do siebie, że jeszcze nie wrócili z jednego wyjazdu a już planują następny.
Jeszcze śnieg na polach a motocykle śpią snem zimowym ale motocykliści już kreślą na mapach trasy na przyszły sezon.
Od początku mojej motocyklowej przygody zachęcałem kolegów motocyklistów do odbycia rajdu (bo słowo "wyprawa" w aspekcie motocyklizmu zawsze mnie śmieszy) dookoła Polski. Chętnych zawsze było od nagłej wątroby ale jak przyszło co do czego to nagle się okazywało, że wszyscy wolą zaliczać się do grupy pierwszej z tych wspomnianych na wstępie.
W końcu rzuciłem propozycję kolegom z DR. Bingo! Jadą! Strzał w dychę. Rajd Dookoła Polski (RDP) jako jeden z moich motocyklowych planów gotowy. Wszystko zapięte na ostatni guzik. Road Captain wybrany, termin wyznaczony, trasa gotowa, blachy i koszulki zamówione. Teraz już tylko czekamy na wiosnę.
A gdzie plagiat ? Spokojnie, zaraz będzie. Kiedyś znalazłem w sieci jakiś blog czy forum na, którym kilku młodych chłopaków opisało jak objechało na motocyklach Polskę dookoła. Pokazali fajne zdjęcia, fajnie opisali wszystko co widzieli i całą konkluzję rajdu zawarli w kapitalnym, ostatnim zdaniu:"Zajebisty mamy kraj". Czyż to nie genialne? Proste, pełne treści i uczucia. Pomyślałem sobie, że to może być fenomenalny motyw przewodni dla mojego zwiedzania Polski. Zajebisty mamy kraj (ZMK) to moja kontynuacja RDP. Po zakończeniu RDP będziemy zwiedzać na motocyklach jedno województwo w roku pod hasłem ZMK. I to jest właśnie plagiat. Przepraszam Was chłopaki ale to jedno, krótkie zdanie, którego jesteście autorami po prostu jak żadne inne oddaje Wasze i moje emocje jakie żywimy dla kraju w, którym żyjemy. Mam nadzieję, że wybaczycie mi to, że posłużyłem się Waszą własnością intelektualną ;-)))
A co jeszcze na najbliższy sezon? Oj, będzie się działo, nie mało...

I slept on the stairs or public toilet..

2012-01-16T13:54:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=tZ46Ot4_lLo&feature=related

Kevin Carter

2012-01-07T14:08:00.000-08:00

1993 rok. Któregoś dnia przychodzę do pracy, przebieram się, siadam do szybkiej, porannej kawy, biorę do ręki gazetę i czuję, że coś dziwnego się ze mną dzieje. Podaję gazetę mojemu ówczesnemu szefowi i ze ściśniętym gardłem mówię:"Mirek, popatrz na to". Widzę jak Mirek robi się blady. Do końca dnia trudno nam wydobyć z siebie głos choć staramy się udawać, że nic się nie stało..
W rok później Kevin Carter popełnił samobójstwo ale dzień w, którym zobaczyłem jego zdjęcie będę pamiętał do końca życia.

Ukraina

2012-01-01T14:06:00.000-08:00

Żarty się skończyły bo..Ukrainy nadszedł czas..
Tak, tak..w końcu na każdego motocyklistę przyjdzie czas i zacznie tęsknie spoglądać w stronę Ukrainy choćby nie wiem jak się przed tym bronił. Byłem na Ukrainie dwa razy, niestety samochodem. Widziałem tylko najbardziej znane miejsca. Przepiękne, bezkresne pola, kwitnące łąki, miasta o słodkim, nigdzie więcej niespotykanym klimacie i uroku. Karpaty o urodzie jakiej nie mają żadne inne góry. Ludzie, których spotykałem mieli w oczach spokój i pogodę ludzi ciężko doświadczanych przez niełatwy los ale patrzyli na mnie zawsze z życzliwością i z uśmiechem…
A dużo później zacząłem czytać relacje motocyklistów, którzy jeździli na Ukrainie. Zamieszczali opisy, zdjęcia i wspominali Ukrainę jako raj dla motocyklistów. Opisywali trudne sytuacje jak np. awaria motocykla i jak zupełnie naturalne jest dla tubylców niesienie pomocy komuś, kto jest w potrzebie. Podobnie z noclegami. Zawsze znajdzie się ktoś, kto pozwoli pod swoim dachem przytulić głowę na noc. Gościnność i bezinteresowność tamtejszej ludności jest już niemal przysłowiowa.
Moja wyprawa na Ukrainę to nie jest jeszcze projekt na ten rok bo mam już bardzo napięty kalendarz wyjazdów ale rok 2013 bardzo poważnie biorę już pod uwagę.
Po co to piszę? Bo chciałbym poprosić wszystkich, którzy jeździli na Ukrainie żeby w komentarzach napisali gdzie warto pojechać, co warto zobaczyć, co zrobiło na Was największe wrażenie na Ukrainie. Nie mam tutaj na myśli miejsc, które można znaleźć w przewodnikach turystycznych ale Wasze osobiste spostrzeżenia..
Będę bardzo wdzięczny z wszystkie Wasze uwagi, rady i doświadczenia..

Boże Narodzenie 2011

2011-12-22T12:08:00.000-08:00

Z okazji nadchodzących świąt Bożego Narodzenia wszystkim motocyklistom życzę spokoju, uśmiechu losu, spełnienia marzeń a przede wszystkim zdrowia bo bez niego realizacja naszej pasji staje się bardzo trudna.
A w nadzchodzącym Nowym Roku życzę Wam wspaniałych wypraw, wielu tysięcy przejechanych kilometrów, niezapomnianych wrażeń i zawsze szczęśliwego powrotu do portu.

Motovoyager

2011-12-04T14:07:00.000-08:00

W ostatnim tj. listopadowym numerze "Motovoyager'a" ukazała się relacja z naszego wyjazdu na Gibraltar pt:"Z wizytą u małp", opatrzona moimi zdjęciami: http://motovoyager.pl

Adventure Rider. Ride the world.

2011-11-26T09:02:00.000-08:00

Niekiedy umieszczam na blogu linki do innych stron, który wydają mi się szczególnie interesujące. Dzisiaj znalazłem fantastyczne forum z fantastyczną galerią.
Oto link do forum: http://advrider.com/forums/index.php
A tutaj link do galerii: http://baldy.smugmug.com/
Miłej lektury bo jest co czytać i niezapomnianych wrażeń z galerii bo jest co oglądać..

Syberian Express kontra rozum pod kondonem.

2011-11-11T05:50:00.000-08:00

Niewiele rzeczy w życiu mi imponuje, włącznie z rozumem bo jak wiadomo, o ile można by znaleźć wielu ludzi narzekających na niedobór swojego konta bankowego o tyle nigdy nie spotkałem człowieka, który narzekałby na niedobór swojego rozumu. Wniosek stąd prosty, że rozum nie jest żadnym towarem deficytowym, natura rozdziela rozum hojnie, żeby nie powiedzieć rozrzutnie. Jednakowoż, jak wynika z moich obserwacji środowiska, zupełnie inaczej jest z rozumem u motocyklistów. U motocyklistów wyraźnie widać zróżnicowanie ilości rozumu w zależności od ilości przejechanych kilometrów a zależność tę określiłbym jako odwrotnie proporcjonalną. Im mniejszy przebieg tym większy rozum.
Siedzę sobie kiedyś przy stoliku na zlocie w Mrągowie a tu nagle dosiada się koleś, którego niestety znam i wiem, że jego roczny przebieg wynosi 2 lub 3 zloty i parę knajp koło domu w niedzielę (i to też nie w każdą) No więc koleś się dosiada i uznaje za stosowne poinformować mnie, że zlot w Strugis jest o wiele fajniejszy niż w Daytona Beach. Śmiać mi się chce bo koleś ani na jednym ani na drugim nie był i nie będzie, a zawraca mi dupę nie zważając na to, że kotlet mi stygnie. Nie odzywam się bo co będę sobie na darmo jęzor strzępił a koleś jedzie dalej i poucza mnie, że prawdziwy motocyklista ma zawsze nakrytą głowę. Ja oczywiście jestem z gołą głową a on jest nakryty czapką przypominającą czapkę rzezimieszka z NKWD. Dalej nic nie mówię bo mi kotlet stygnie ale myślę sobie, że jak koleś założy sobie na głowę kondona to penisa z niej nie zrobi choćby udusił się pod tym kondonem. Tak żadna czapka nie zrobi motocyklisty z frajera, który jedyną drogę jaka zna to od domu do najbliższej knajpy. Zastanowiłem się głęboko czy jednak rozum kolesia nie powinien mi zaimpować bo takie coś rzadko zdarza się w naturze spotkać a skarby ze skarbnicy mądrości owego kolesia lśnią niczym zorza polarna na sowieckim nieboskłonie.
No nic, o rozumie można pisać długo tylko po co? Bo jak napisałem już wcześniej, na brak rozumu nikt nie narzeka i generalnie co by nie napisać to nic odkrywczego się nie wniesie.
A co mi imponuje jeśli nawet rozum mi nie imponuje? Ano znalazłem coś a raczej kogoś, kto niezwykle mi zaimponował. Wklejam linka do jego wyprawy żebyście i Wy mogli poczuć przynajmniej namiastkę z emocji, które on przeżywał..
http://syberianexpress-majopl.blogspot.com/

Punkt G x 3 czyli kamasutra na Harleyu.

2011-10-14T04:43:00.000-07:00

Wiadomo, że z punktem G żartów nie ma bo choć każdy o nim słyszał to nie każdemu udało się doń dotrzeć. A żartów nie ma bo punkt G to nie jakieś tam fiki-miki tylko trzeba się do tego solidnie przyłożyć i żadna partanina tutaj nie przejdzie.
Ja swój pierwszy zdobyłem po pięciu dniach jazdy. A jazda była od rana do nocy w deszczu i w upale. Prędkości były różne. Kiedy sprzęt miałem jeszcze nie rozgrzany to jazda spokojniejsza a poźniej w rurę do oporu. No i tak po pięciu dniach jazdy dotarłem na Gibraltar, pierwszy punkt G zdobyty. Ależ była jazda...Chwila odpoczynku i znowu jazda.
Szybka, krótka piłka i docieram do Granady, drugi punkt G zdobyty. Kilkugodzinna ekstaza dla zmysłów w drugim punkcie G i znowu w rurę.
Mokro cały czas. Leje prawie bez przerwy. Ale czym bardziej leje i czym bardziej mokro tym większa detrminacja. Kilka dni jazdy i docieram na Grossglockner, trzeci punkt G zdobyty. Nie sposób nie zachwycić się trzecim punktem G, zwłaszcza, że zdobytym w tak ciężkich warunkach.
To tyle w tamcie...Acha, zapomniałem dodać, że sprzęt ani razu mnie nie zawiódł. Wiadomo, Harley to Harley.
Mój trud i determinację nagrodziła kapituła DoctorRiders przyznając mi nagrodę za zdobycie trzech punktów G o czym poinformowało wszech i wobec "Panaceum" czyli Pismo Okręgowej Izby Lekarskiej w Łodzi na 24-tej stronie (30-ta strona w acrobat reader): http://panaceum.oil.lodz.pl/newspaper/59/panaceum10-2011.pdf
Bardzo dziękuję za to wyróżnienie.

Sfora 05 czyli Drawno 2011

2011-09-27T15:35:00.000-07:00

Cały świat wie, że Sfora 05 robi świetne zloty. Moi koledzy z DoctorRider postanowili zażyć rozkoszy zlotowych oferowanych przez Sforę 05 i pojechać. Nie omieszkali zaprosić Joli i mnie. A jak mawiał Zagłoba: "Tylko kiep odmawia kiedy nie kiep prosi".
Zlot odbywał się w Drawsku w województwie zachodniopomorskim w dniach 23-25 września 2011. Od nas z Lublina 600 km ale jak mawiają: "Cygan dla towarzystwa dał się powiesić". Nie ma problemu. Jedziemy.
W piątek rano odpalamy motocykle i jedziemy do Warszawy zabrać po drodze Felkę czyli Jurka, naszego kolegę z DoctorRiders. U Felki drobna naprawa, muszę dokręcić poluzowaną spacerówkę. Kilka minut i gotowe.

Jeszcze chwila zabawy z labkiem Felki (cudowne, łagodne usposobienie) i ruszamy w stronę Bydgoszczy i Torunia.

Jedziemy żwawo bo jesteśmy głodni i chcemy dojechać do miejscowości Kikół w, której jest taki niepozornie wyglądający bar przy drodze w, którym dają rewelacyjne ryby a zwłaszcza węgorza. Jeśli nie wierzycie to sprawdźcie. Będziecie mi wdzięczni do końca życia za tę informację.

Spożywamy po węgorzu, brzuchy ciężkie z przejedzenia ale trzeba jechać dalej. Musimy dojechac do Wałcza, gdzie mamy przewidziany nocleg.

Dojeżdżamy około 19-tej. Pokoje w przyszpitalnym hotelu już czekają. Jeszcze szybka kolacja, po piwku dla relaksu i idziemy spać.

Rano jesteśmy umówieni w Kaliszu Pomorskim z Jackiem i z Beatą z DoctorRiders. Po drodze wstępujemy na śniadanie do pięknego zajazdu z klimatem. W środku poza tym co w każdej normalnej restauracji, wiszą tuziny krawatów, amerykańskie mundury, hełmy z napisem MO i podobne fanty.

Zamawiamy śniadanie, wszystko pyszne, świeżutkie. Za chwilę podjeżdża motocykl a na nim Jacek z Beatą. Radosne powitanie. Żarty, zdjęcia i...ruszamy dalej.

Jeszcze kilkanaście kilometrów i dojeżdżamy do Drawna. Zajeżdżamy na stację benzynową zatankować motocykle. Na parkingu czeka już grupa motocyklistów. Wśród nich koledzy z DoctorRiders.

Ruszamy i dojeżdżamy do bazy zlotowej. Rutynowa procedura. Pobieramy gadżety zlotowe i ruszamy na zlotowy parking. Parkujemy motocykle. Witamy się z kolegami ze Sfory 05. Ksiądz kapelan Sfory patrzy na nasze tablice rejestracyjne i nie może uwierzyć, że przyjechaliśmy z Lublina. Przedstawia nas innym kolegom. Nikt nie może uwierzyć, że przejechaliśmy 600 km na zlot. Wszyscy są bardzo mili, atmosfera serdeczna, fantastyczna. Wszyscy patrzą na nasze barwy, dopytują się co to za klub. Lekarze motocykliści to dla nich zupełna egzotyka. Patrzą na nas jak na zjawisko kosmiczne. Co poniektórzy wbrew zwyczajowi utartemu w środowisku motocyklistów zwracają się do nas per pan/pani. Opowiadamy im o naszym klubie. Po chwili atmosfera się rozluźnia a po dwóch chwilach rozmawiamy jakbyśmy się znali od wieków. Opowiadają nam też oni o swoich klubach. Pokazują nas innym kolegom jako zlotową ciekawostkę.
Jola błyskawicznie nawiązuje znajomości z miejscowymi przystojniakami.

Chłopaki ze szczecińskiego klubu Cruiser stoją w rzędzie i patrzą na nasze barwy. Mówią, że takich barw u nich na zlocie jeszcze nie było.

Po wszystkich uprzejmościach idę pooglądać sobie motocykle. A zdarzają się perełki np. prawdziwy Nimbus z 1936 roku z gołymi zaworami.

Albo piękny BMW Bond naszego kolegi. Za takiego Bonda każdy motocyklista dałby się pokroić.

Po wszystkich uprzejmościach, prezentacjach, oglądaniu motocykli idziemy na spacer po stanicy, nad rzekę i do miasta.

DoctorRiders od tyłu i od przodu.

Piękna, zielona stanica, domki a pod drzewami motocykle.

Idziemy na spacer do miasteczka. Wszędzie królują motocykle. Takiego najazdu motocyklistów Drawno pewnie nie przeżywa każdego dnia.

A oto Ryba czyli Maciek. To właśnie dzięki jego zaproszeniu zawitaliśmy na Pomorze i to jemu zawdzięczamy wszystkie fantastyczne wrażenia, których doznaliśmy w czasie wyjazdu.
Ryba, dziękujemy. Jesteś wielki.

Oglądamy jeszcze mały kościółek z 1620 roku.

Wracamy już na zlotowisko. Kolory, klimat, nastrój jesieni wprost oszołamiające. Pogoda taka, że lepszej nie można było sobie wymarzyć.

A nad rzeką szaleją chłopaki na quadach.

Po spacerze spożyliśmy posiłek. Felka, oczywiście jak każdy porządny motocyklista chciał odpocząć pod ławką w celu łatwiejszego strawienia flaczków, którymi regenerował swoją kondycję. Ale nie dane mu było zaznać spokoju. Jak tylko przyjął pozycję horyzontalną, natychmiast miejscowe niewiasty chciały poprawiać mu komfort wypoczynku. A to brzuszek pomasować żeby przyjemniej mu było, a to spodnie rozpiąć żeby go nie uwierały a to jeszcze co innego...Biedny Felka :-)))

A później były wygłupy na motocyklach. Jak widać Felka daje radę w każdej sytuacji... ;-)))

Pokaz parkowania w piachu.

I pokaz ostrej jazdy po wertepach...

Jesteśmy jeszcze chwilę na zlotowisku u gościnnej Sfory ale opuszczamy już zlot. Chcemy jeszcze pojeździć po pięknych pomorskich okolicach. Pogoda jest tak piękna, że szkoda nie nawinąć jeszcze trochę kilometrów.

Dojeżdżamy do małego, spokojnego miasteczka (Choszczno?) w, którym zatrzymujemy się na kawę.

Po kawie i małym posiłku ruszamy w stronę Międzyrzecza. Po drodze zatrzymujemy się żeby pożegnać kolegów, którzy wracają już do domu. Jutro od rana wzywają ich obowiązki zawodowe.

Żegnamy kolegów i ruszamy dalej. W okolicach Międzyrzecza Ryba wynajął nam świetny hotel. Przybywamy już w nocy. Jeszcze wspólna, pożegnalna kolacja.

Rano wyruszamy w drogę powrotną. Odpalamy motocykle i z żalem, powoli opuszczamy tak gościnne, wspaniałe Pomorze i Wielkopolskę.
Jedziemy w stronę Nowego Tomyśla i tam wjeżdżamy na autostradę do Strykowa. Piękna, spokojna droga. Pod Strykowem żegnamy się z Felką. Felka, dzięki za wspólnie przejechane kilometry.
O godzinie 19-tej dotarliśmy do domu. Spędziliśmy fantastyczny weekend. Przejechaliśmy 1400 km. Obejrzeliśmy przepiękne zakątki zachodniego Pomorza.
W niedzielę Jola miała urodziny. Jaki może być piękniejszy prezent dla motocyklisty jak nie urodziny w siodle?
Ryba, wielkie dzięki za zaproszenie i za fantastyczne zorganizowanie nam czasu.
Dziękujemy wszystkim kolegom z DoctorRiders, Sfory 05 i wszystkich innych klubów za wspaniałe towarzystwo.

Fajna traska czyli Kazimierz od tyłu...

2011-09-16T11:53:00.000-07:00

Jak wiadomo, Piotrek ma nowego Intrudera a nowy Intruder ma prawo jeździć i to czym więcej tym lepiej. Piotrek w ramach spełniania zachcianek Intrudera zarządził na dzisiaj jazdę w kółko. Kółko miało obejmować Lublin-Nałęczów-Kazimierz-Opole Lubelskie-Kraśnik-Lublin. Chcieliśmy dobrze a oczywiście wyszło jak zawsze. Ale po kolei..
Umawiamy się w Lublinie pod jednym ze sklepów z motocyklami. Pogoda ładna, cieplutko. Dojeżdżam i Piotrek już czeka. Tradycyjnie robimy fotę do albumu i odpalamy.

Jedziemy spokojnie bo nie ma się do czego spieszyć. Cieszymy się piękną pogodą. Dojeżdżamy do Wąwolnicy o później do Kębła. Kębło to miejsce kultu katolików. Wstępujemy na chwilkę i oglądamy małą kapliczkę przystrojoną kwiatami przynoszonymi przez miejscową ludność i przywożone przez pielgrzymów.

Naprzeciw kapliczki inna atrakcja. Na łące pasą się piękne konie. Nie znam się na koniach, nie umiem jeździć konno ale bardzo lubię patrzeć na konie, podziwiać ich urodę..Konie na łące w Kęble biegają i cieszą się zabawą jak dzieci. Są super..

Odpalamy i jedziemy dalej. Piotrek zaprosił mnie do swojego rodzinnego domu, chce odwiedzić chociaż na chwilę swoich rodziców. Rodziców nie ma w domu więc odpalamy i jedziemy dalej. Tuż koło domu spotykamy ojca Piotrka. Tata Piotrka patrzy na nas i na motocykle i coś mi się zdaje, że chyba nie do końca pochwala naszą pasję ;-)))
Po kliku chwilach rozmowy żegnamy się i ruszamy do Kazimierza. Piotrek prowadzi nas kapitalną trasą przez Stanisławówkę. Pierwszy raz jadę tą drogą do Kazimierza jest nią zupełnie zauroczony. Poza tym, że piękna złota jesień to przepiękne ukształtowanie terenu. Pagórki, wąwozy porośnięte drzewami w jesiennych kolorach. Wjeżdżamy do Kazimierza..od tyłu tzn. od strony komisariatu policji przy drodze w kierunku Opola Lubelskiego. Jak żyję, tą drogą do Kazimierza jeszcze nie wjeżdżałem. Jedziemy jeszcze zatankować mój motocykl. Bokiem omijamy rynek, nawet nie mam specjalnie ochoty wjeżdżać do centrum bo policja przegania motocyklistów, nie pozwala parkować na rynku i hojnie szafuje mandatami. Kazimierz jeszcze do niedawna był Mekką motocyklistów z całej Polski ale już położyłem kreskę. W tym roku byłem w Kazimierzu drugi raz i uważam, że o jeden raz za dużo. Nie będę zostawiał pieniędzy w mieście, które jest tak nieprzyjazne dla motocyklistów. I uważam, że motocykliści powinni znaleźć sobie inne miejsce spotkań. O.K., tankujemy i dochodzimy do wniosku, że jesteśmy głodni. Ruszamy do Zajazdu Piastowskiego wzmocnić nadwątlone siły. W Piastowskim generalnie jak zawsze jest O.K. Czysto, miła obsługa, jedzonko smaczne i można płacić kartami. Zamawiamy po befsztyku tatarskim. Pełna satysfakcja. Tatar bardzo smaczny, świeżutki, pachnący, dodatki dobrane w sposób kompetentny i ze znawstwem przedmiotu. Z resztą, jak pamiętam z poprzednich pobytów w Piastowskim generalnie jedzenie jest bardzo pyszne. Nie ma potrzeby siedzieć w komercyjnych, byle jakich knajpach w centrum. Jeśli ktoś chciałby dobrze zjeść w Kazimierzu to wklejam linka do strony Piastowskiego. Jest tam od razu hotel ale w ich pokojach nigdy nie byłem więc nie mogę nic napisać: http://www.zajazdpiastowski.pl/

Spożyliśmy tatarka i czas jechać dalej do Opola tylko, że… czasu nam brakuje. No i co? No i… chcieliśmy dobrze a wyszło jak zawsze czyli skończyliśmy w knajpie. Taki już nas los..
Jeszcze fota do albumu pod Piastowskim i wracamy do domu.

Tym razem ja prowadzę piękną trasą przez Celejów i Pożóg, wyjeżdża się w Końskowoli. Spokojnie dojeżdżamy do domu.

Nudna wycieczka? Nie powiedziałbym. Zobaczyliśmy kapliczkę i konie w Kęble, poznałem ojca Piotrka, zobaczyłem piękna trasę do Kazimierza przez Stanisławówkę, zjedliśmy pysznego tatarka w Piastowskim, zaliczyliśmy piękną trasę przez Pożóg. Całkiem udana wycieczka..

DoctorRiders czyli Chopin rock czyli ślimaki z Chotynii

2011-09-11T09:26:00.000-07:00

Jako, że pogoda piękna, piękna złota jesień, jesień jak wiadomo nastraja nostalgicznie, nostalgicznie czyli kulinarnie itd... Mieliśmy jechać do Żelazowej Woli odwiedzić miejsce urodzenia znanego polskiego rzeźbiarza, niejakiego Fryderyka Chopina, który to jak wiadomo wyrzeźbił znaną w Polsce i nie tylko Etiudę Rewolucyjną na bębny, gitarę, pianino, skrzypaczki i sopranistki: http://www.youtube.com/watch?v=77iBuYFk_nA
Ale nie pojechaliśmy tylko skończyliśmy w knajpie pod Garwolinem czyli w Chotynii. Czyli jak mawiają ruscy dyplomaci w znanym dowcipie: ”Chcieliśmy dobrze a wyszło jak zawsze”.
Było nas trzech z DoctorRiders czyli Jurek, Piotrek i ja oraz drugi Piotrek jako nasz gość. Ja z Piotrkiem lecę z Lublina, Jurek z Warszawy i drugi Piotrek z Garwolina. Pogoda cudo. Nic tylko wskoczyć na moto i jechać, jechać, jechać dokąd nas modre oczęta poniosą. Ruch w niedzielę prawie żaden. Pełny relaks na drodze. Dojeżdżamy z Piotrkiem do Chotynii. Jurka z Piotrkiem jeszcze nie ma. Czekamy na kolegów i dla urozmaicenia robimy sobie z Piotrkiem zdjęcia.

Przyjeżdżają Jurek z Piotrkiem. Przywitanie, radość ze spotkania, gadka szmatka i w ogóle..
Zajmujemy miejsca na tarasie bo cieplutko jak w lecie.
Przychodzi kelner i składamy pierwszy obstalunek. Ja ślimaki, chłopaki tatara. Trochę się bałem żeby mi ślimaki nie pouciekały ale myślę sobie: „Czterech nas jest to jakoś je połapiemy”. Kelner przynosi obstalunek, wszystko elegancko. Moje ślimaki na szczęście pozabijane, pływają w maśle czosnkowym, każdy w swojej skorupce. Chłopaki mówią, że ich tatar z polędwicy wołowej marynowanej w pieprzu też super. Co prawda zauważyłem, że bez żółtka ale pewnie szef kuchni uznał, że tak ma być i tak było. W każdym razie chłopaki chwalą. Moje mięczaki też absolutnie najprzedniejszej jakości. Tak pyszne ślimaki jadłem tylko kiedyś, wiele lat temu w Opolu ale nie pamiętam jak knajpa się nazywała. W Helsinkach kiedyś też były niezłe ale nie aż takie. Ślimaki z Chotynii to absolutne mistrzostwo świata.
O.K. , przystawkę mamy już nieco poniżej wpustu żołądka, czas na danie główne. Ja zamawiam naleśniki z borowikami, chłopaki..zapomniałem co. Piotrek chyba coś z cielęciny a Piotrek i Jurek nie pamiętam. Tak czy siak wszystko pyszne. Moje naleśniki, po prostu czad. Cieniutkie, naleśnikowe ciasto lekko przypieczone, w środku wielkie kawałki borowików, chyba z jakimś sosem. Całość polana roztopionym, gorącym serem. Pyszności. Chłopaki też nie słyszę żeby narzekali a wręcz coś mruczą między jednym kęsem a drugim, że jedzenie na światowym poziomie.

Uff, dobrnęliśmy szczęśliwie do końca. Było po co jechać..Uczta dla za przeproszeniem zmysłów..
Prowadzimy jeszcze konwersację na wielce światowe tematy czyli np. komu ojciec za co w dzieciństwie spodnie przetrzepał. Ech, te wspomnienia z dzieciństwa…
Czas spadać. Żegnamy się ze smutkiem bo lepsze towarzystwo trudno sobie wyobrazić. Mam tylko nadzieję, że to dopiero wstęp do kolejnych spotkań.
Jeszcze zdjęcie do albumu.

Odpalamy i rura. My z Piotrkiem do Lublina. Piotrek do Garwolina i Jurek do Warszawy.
Panowie, pięknie Wam dziękuje za wspaniale spędzony czas.
Jeśli ktoś chciałby sprawdzić czy nie kłamałem Wam o pyszności jedzenia w Chotynii to wklejam linka do ich strony żebyście wiedzieli gdzie ich szukać: http://www.chotynia.pl/

Jan Kochanowski czyli Intruder M 1500

2011-09-04T04:50:00.000-07:00

Było tak. Mój kolega Piotrek (na zdjęciach to ten w żółtej katanie) zmienił moto i zakupił Intrudera M 1500. Świeżutki, czyściutki, pachnący żywicą. A nie, sorry, miało być pachnący nowością, żywicą pachniały lasy w książkach Arkadego Fiedlera. No więc tak czy tak, Piotrek ma nowiusieńkiego potwora, prosto z miasta Łodzi. Wiadomo nie od dzisiaj, że jak ktoś ma nowe moto to należy mu się jak psu buda inauguracyjna przejażdżka. Piotrek przyprowadził moto w piątek a w sobotę zarządziliśmy wyjazd do Czarnolasu, zobaczyć co słychać u niejakiego Jana Kochanowskieo, znanego polskiego wyczynowca z okresu wczesnego renesansu a przy okazji przegonić Piotrkowego potwora.
Zbiórka na stacji benzynowej (nie był to Orlen więc nazwy nie będę wymieniał żeby nie robić reklamy zagranicznej konkurencji) o 10:30 bo już cieplutko a jeszcze wcześnie na tyle żeby bez pośpiechu można było się toczyć.
Na zbiórce stawiła się Jola na H-D Sportster, Marek z Małgosią na Kawasaki VN 900, Andrzej na Triumphie Thunderbirdzie, ja na H-D Dyna Super Glide Custom i oczywiście główny sprawca zamieszania czyli Piotrek na Suzuki Intruder M 1500.
Oczywiście, bryluje Intruder Piotrka. Jako, że moto przecudnej urody to wszyscy podziwiają, wzdychają, cmokają z zachwytu i w ogóle. Chromy błyszczą, silnik wydala piękny basowy mruk. Przechodzące niewiasty pożądliwym okiem patrzą raz na Intrudera raz na Piotrka ale Piotrek twardo trzyma jedyną słuszną linię czyli nie widzi nic poza swoją nową armaturą.

Odpalamy i ruszamy. Jedziemy najkrótszą drogą czyli przez Puławy. Piękna, słoneczna pogoda. Tak, to już jesień. W powietrzu czuć ten z niczym nieporównywalny zapach jesieni. Zapach oranej ziemi, zapach traw i ziół rosnących w przydrożnych rowach. I pewnie jeszcze ten zapach, którego wcale nie ma ale my go czujemy bo wiemy, że zbliża się jesień. Kolejna jesień w naszym życiu..
Dojeżdżamy do Czarnolasu. Przed domem wieszcza leży człowiek. Na jego głowie widać obrażenia. Wzywamy pogotowie. Po przyjeździe ekipy ratowników odprowadzamy motocykle na parking i udajemy się na szybki posiłek do pobliskiego zajazdu (bardzo pyszny żurek).

Poniżej autor bloga z autorką wspaniałego żurku wspomnianego powyżej :-)))

Po obiedzie idziemy do domu Kochanowskiego. Przechodzimy przez niewielki park. Niestety, w obejściu domu zastajemy remont. Wszystko rozkopane, przewody, materiały budowlane itp… Remontują obejście ale widać, że chcą to zrobić z użyciem jak najmniejszego bałaganu.

Idziemy na tyły domu. Na pierwszy rzut oka widać pomnik w miejscu w, którym rosła słynna, ulubiona lipa mistrza Jana. Bardzo nastrojowe miejsce. W ogóle, bardzo ładne otoczenie.

Dom, kaplica, „domek ogrodnika” a wszystko otoczone parkiem. Jarzębiny czerwienią się w pięknym, nastrojowym, bardzo miękkim oświetleniu. Tak, to już jesień. W powietrzu unoszą się nitki babiego lata.

Zaglądamy do kaplicy. Wewnątrz piękna historyczna inscenizacja. Łatwo wczuć się w nastrój epoki.

Poniżej kaplicy sala w, której urządzono kolejną rekonstrukcję historyczną. Postacie i scena rodzajowa z epoki Rzeczypospolitej Babińskiej (to takie wymyślone państewko humorystyczno-literackie z, którym związany był Kochanowski).

Wychodzimy i idziemy do domu mistrza w, którym mieści się muzeum. Oglądamy, robimy zdjęcia. Obraz Jana Matejki przedstawiający Jana Kochanowskiego nad zwłokami Urszulki. Na ścianach fragmenty poezji pana domu.

Opuszczamy dom i jeszcze parę chwil spacerujemy po parku.

Opuszczamy już Czarnolas. Jeszcze tylko na parkingu fota z Piotrka Intruderem. Piotrek, szerokości i niech Cię nowe moto zawsze szczęśliwie prowadzi do portu.

DoctorRiders, zakończenie sezonu Sulejów 2011

2011-08-29T09:25:00.000-07:00

Wszystko ma swój początek i koniec. Niekiedy krótszy, niekiedy dłuższy ale wcześniej czy później… Zakończył się mój pierwszy sezon przejeżdżony w barwach DoctorRiders. Właśnie wróciliśmy z klubowego zakończenia sezonu w Sulejowie. Oficjalna nazwa zlotu to: VII Ogólnopolski Motocyklowy Zlot Lekarzy 2011. Było super, hyper i w ogóle…
Wyjazd był w piątek, 26 sierpnia. Właśnie wkładaliśmy na siebie z Jolą motocyklowe garnitury kiedy zadzwonił telefon. Dzwoni Artur i mówi, że stoją na stacji Orlenu, reperują klamkę od jednego z motocykli i czekają na nas. Super wiadomość. Uda się pojechać w grupie. Dojeżdżamy do stacji, witamy się ze wszystkimi i … Cóż za niespodzianka !!! Spotykam Kasię i Wojtka, moich kolegów z licealnych i studenckich czasów. Tyle lat, nawet nie wiedziałem, że jeżdżą…
Szybkie tankowanie i rura. Prowadzi Wojtek. W Radomiu wstępujemy do koleżanki Darka na kawkę. Urocza pani doktor, przyjmuje nas wspaniałym ciastem i oczywiście zimnym piciem bo upał okropny. Bardzo dziękujemy za wspaniałe przyjęcie. Czas ruszać. Odpalamy i rura do Sulejowa…

Tuż przed ośrodkiem powtórne tankowanie bo jutro mamy zwiedzanie, paradę, razem ok. 70 kilometrów. Motocykle muszą być gotowe. Na stacji dojeżdżają kolejni bajkerzy. Odpalamy i za chwilę dojeżdżamy do ośrodka nad zalewem, który jest naszą bazą zlotową.

Tuż za bramą spotykamy pierwszych znajomych, Renatę i Darka, radość ze spotkania. Rutynowe czynności. Meldowanie, odbieranie gadżetów zlotowych, zakwaterowanie się w domkach. Dzielimy domek z naszymi uroczymi znajomymi z Torunia, Karolcią i Radziem. Jeszcze nie dojechali, pewnie są już niedaleko.
Idziemy na kolację (czyt. piwo) Gorący dzień za nami, wreszcie można się ochłodzić. Spotykamy kolejnych znajomych, radosne powitania. Dostajemy piwo, kiełbaski z grilla, zasiadamy do stołu i… zjawiają się Radzio z Karolcią. Ależ radość !!! Nie widzieliśmy się cały sezon, od maja kiedy mieliśmy otwarcie sezonu w Mikołajkach. Za chwilę dołącza do nas cała lubelska ekipa. Wszyscy dumnie paradujemy w barwach klubowych DoctorRiders. Żartom, śmiechom, wygłupiankom nie ma końca. Wszyscy cieszymy się swoją obecnością.

O zmroku następuje część oficjalna. Powitania, krótkie przemówienia i życzenia dobrej zabawy. Oj, będziemy się bawić, będziemy. Już czuję pismo nosem :-)))

Po przemówieniach losowanie nagród ufundowanych przez sponsorów.

Część niezwykle przyjemna czyli przyjęcie w nasze szeregi nowych klubowiczów. Wśród nich jest Jola, Karolcia, Piotrek i kilkunastu innych kolegów i koleżanek.

Jola z Marteczką prezentują nową legitymację członkowską Joli.

Po wyczerpującej ceremonii inicjacji wszyscy poczuliśmy silne pragnienie. Kolejka po zimne, pyszne piwko...

Przybyli ułani pod okienko.

Po części oficjalnej, część oficjalna czyli zabawowa. Oj, działo się niemało..
Najpierw było jedzenie i picie czyli to co każdy normalny motocyklista potrzebuje do życia.
Po jedzeniu i piciu przyszły densy. No, skończyły się żarty. Dziewczyny densują, chłopaki robią co mogą i zabawa trwa..
Ekipa lubelska mobilizuje siły...

Kasia, Tomek, Piotrek...

Uwielbiam zdjęcie poniżej...

No i się zaczyna :-)))

Marteczko, nie wiesz przypadkiem kto z nas rogaciznę zrobił? :-)))

Jak widać na załączonym obrazku, ekipa lubelska to wyczynowcy w każdym calu :-)))

Jola i Marteczka epatują męską część towarzystwa swoimi długimi fruwającymi włosami ;-)))

Chłopaki wynaleźli sobie zajęcie bardziej niebezpieczne od jazdy motocyklem więc Kasia w tle modli się żeby tylko nic im się nie stało :-)))

Był też Wszechstronny Konkurs Konia Wierzchowego

Jola kręci się na orbicie Artura :-)))

Renata ma wypisane na twarzy:"Co ten typ od nas chce? Ja już nie mam do niego siły" :-)))

A tutaj Renata ma minę nadzwyczaj szczęśliwą:"Obiecał, że pójdzie sobie do wszystkich diabłów?" ;-)))

Były też i warsztaty aktorskie. Tutaj Marteczka z Wojtkiem ćwiczą mimiczne środki wyrazu :-)))

Jedyne takie trio ;-)))

Miałem i ja swoją sesję ale do "Playboy'a" mnie nie chcieli ;-)))

Dalibóg, które nogi są czyje?

A tutaj jestem niczym Jan Kiepura, kobiety po prostu mdlały na mój widok i słały mi się u stóp niczym kobierzec kwiatów :-)))))

Kapela w bluesa przycina...

Tańcom nie było końca...

Tomek ze swoją córcią :-)

Dzieci poszły spać i dopiero tańcowanie się zaczęło :-)))

A później wylazło na scenę takie coś...nie wiem jak to nazwać. Coś takie skrzyżowanie pawiana w okresie rui z ciężkim klinicznie przypadkiem zaburzeń tożsamości płciowej. Miało toto gołą dupę w, którą wcięło się kilka par stringów a na dolnych łapach motocyklowe czapsy. Wyglądało, że stringi w okolicy odbytu w ogóle mu nie przeszkadzają a nawet wyglądał na zadowolonego. Nie wiem, może był przyzwyczajony..No i to coś zaczęło wykonywać jakieś takie konwulsyjne ruchy, głównie w okolicy trzeciorzędowych cech płciowych. (wg mnie kwalifikowało się to do przeciwpadaczkowej dawki Luminalu ale neurolodzy najwyraźniej uznali, że interwencja jest niepotrzebna) Jakiego rodzaju miał narządy tego nie wiem bo spod kilku par stringów nie sposób było się zorientować. Mniemam, że miało to coś aspiracje posiadać penisa ale co miało to tylko ono raczy wiedzieć. Mam zdjęcia tego czegoś ale nie zamieszczam bo mniemam, że mogą tu zaglądać nieletni i nie chcę żeby nabawili się ciężkiego zespołu zaburzeń identyfikacji seksualnej.

A później poszedłem spać bo spać mi się chciało :-)))

W sobotę rano śniadanie i w ogóle :-))). W ogóle to znaczy przywitania z kolegami z, którymi nie widziało się wczoraj no i oczywiście odprawa przed paradą i wyjazdem na atrakcje turystyczne do Tomaszowa Mazowieckiego.

Marteczka z Arturem...uśmiechnięci, zadowoleni, szczęśliwi... :-)))

Karolcia jako uosobienie gracji, czaru i w ogóle :-)))

Ustalamy szczególy wyjazdu do Tomaszowa...

Po odprawie ustawiamy się do przejazdu do Tomaszowa. Gorąco jak diabli.

Ruszamy, przejeżdżamy przez okoliczne wioski. Kolumna motocykli ma około 2 kilometry długości. Wszędzie wzbudzamy zainteresowanie miejscowej ludności. W miejscowości Błogie w przydrożnym rowie śpi utrudzony obywatel płci męskiej. Kiedy przejeżdżamy koło niego, podnosi na nas oblicze z modlitwą błagalną w oczach:"Jedźcie szybciej dobrzy ludzie bo głowa mi pęka" Dodaję gazu i staram się jak najszybciej opuścić ową ostoję spokoju człowieka pracy. Dojeżdżamy do Tomaszowa.

W planach mamy zwiedzanie dwóch obiektów: skansenu rzeki Pilicy i błękitnych źródeł. Dzielimy się na dwie grupy.

Nasza grupa zaczyna od skansenu.

Po obejrzeniu skansenu poszliśmy sobie nad błękitne źródła. Przepiękne, stare uroczyska, niesamowity klimat...

Przepiękny, kapitalny zakątek..

Kończymy już zwiedzanie. Wracamy na parking przy skansenie.

Upał straszny. Jadę bez kurtki, mam na sobie tylko koszulę i kamizelkę z barwami DoctorRiders. Uff, jakoś udało się dojechać. Chronimy się w cieniu...

To jeszcze nie koniec programu przewidzianego na dzisiaj. Jeszcze mamy walne zebranie i oczywiście, wieczorna zabawa. Niestety, nie możemy zostać do jutra. Ze względu rodzinnych i zawodowych musimy jeszcze dzisiaj wrócić do domu. Staramy się zostać tak długo jak można. Idę jeszcze na walne zebranie. Niestety, ze względu na przedłużające się obrady jestem zmuszony opuścić je przed czasem. Zbliża się wieczór a my jeszcze nie spakowani..

Opuszczam walne i wracamy do domku. Pakujemy się.

A w trakcie fantastyczne qui pro quo. Przyszli do nas pożegnać się Marteczka z Arturem. Marteczka mówi, że chce się przymierzyć do motocykla Joli bo być może sama chciałaby zacząć jeździć. No i siada na moto, podnosi z kosy, czuje się na nim całkiem swobodnie. Śmiać mi się chce okropnie bo Marteczka czuje się na moto jak ryba w wodzie tylko, że to..yamaha, którą jeździ potężnie zbudowany Radzio a nie Jola :-))) A yamaha Radzia jest większa i cięższa od sportstera Joli :-))) Marteczko, dałaś radę. Teraz już tylko kupować moto i jeździć...
Oto pamiątka z tego wydarzenia :-)))

I tak nasz zlot dobiega końca. Tylko nasz bo większość kolegów została jeszcze do rana. Mam nadzieję, że dobrze bawili się. My z Jolą odpalamy motocykle o 18:30 i około 22 jesteśmy w domu.

Dziękujemy wszystkim za urocze towarzystwo i już tęsknimy za kolejnym spotkaniem.

Luca, szacun i czapa do ziemi...

2011-08-22T10:41:00.001-07:00

Chciałem koniecznie dowiedzieć się skąd wzięła się łódka na Bikers Point na Grossglockner. Czy to jakiś symbol czy tylko zwykła ozdoba? Jak wieść niesie, Noe zaparkował swoją arkę na Araracie więc co łódka robi w Alpach? Czy to jakieś nawiązanie do tamtej historii?
Wrzucam w Google to i owo, oczywiście niczego się nie dowiaduję ale za to znajduję link do relacji Luki z wyjazdu na Grossglockner i w Alpy.
Luca, nie znam Cię ale Twoja opowieść to dla mnie mistrzostwo świata pod każdym względem. Jedziesz skromnym, chińskim motocyklem. Twój budżet jest też bardzo skromny, ze wzruszeniem czytam jak prosisz na stacjach benzynowych o zagotowanie wody żebyś mógł sobie zrobić na obiad zupkę w proszku. Ze wzruszeniem czytam jak żałujesz, że 8 euro, które musisz zapłacić za przejazd tunelem mógłbyś przeznaczyć na posiłek. Z podziwem czytam jak stawiasz czoła wszystkim przeciwnościom choć chwilami masz dość. I cały czas ten niepowtarzalny styl lekkiej autoironii i wielkiego dystansu do rzeczywistości i samego siebie.
I na koniec..Wciąż tkwi mi w pamięci fragment Twojej opowieści w, którym opisujesz jak chciałeś na Słowacji zjeść obiad w knajpie dla harleyowców i nie wpuścili Cię tam (znam tę knajpę, ja też tamtędy przejeżdżałem). Twoim marzeniem było zjeść obiad wśród prawdziwych motocyklistów.
Luca, to Ty jesteś prawdziwym motocyklistą. Większość tych lanserów o zaciętych, komicznych twarzach nie zna innych dróg niż droga od jednej knajpy do drugiej i na zwiedzaniu knajp w odległości 50 km od domu polega ich motocyklizm. Ty na swoim chińskim motocyklu zobaczyłeś to, czego oni na swoich harleyach i tak nigdy nie zobaczą. To dla nich byłby zaszczyt zjeść zupkę w proszku w Twoim towarzystwie bo to Ty jesteś prawdziwym motocyklistą a nie oni.
Luka, nie znam Cię i nie wiem czy kiedykolwiek poznam ale dla mnie byłoby prawdziwym honorem spotkać Cię gdzieś na trasie i przybić rękawicę. Mam nadzieję, że kiedyś dobry los to sprawi..
Dla tych, którzy chcieliby przeczytać opowieść Luki, wklejam linka..: http://www.bam.fora.pl/bylismy,10/grossglockner-2011,2043-60.html

Grossglockner i Neuschwanstein czyli alpejska opowieść niedokończona…

2011-08-12T08:39:00.000-07:00

W czerwcu tego roku, wracając z Gibraltaru wstąpiłem w austriackie Alpy żeby wjechać na słynny Bikers Point na Grossglockner. Po tym jak zobaczyłem to miejsce, wiedziałem, że „kiedyś tu jeszcze wrócę”. I stało się, nie sądziłem tylko, że nastąpi to tak szybko.
Po powrocie do domu z czerwcowej wyprawy i obejrzeniu zdjęć, Jola oznajmiła mi krótko, że ona też chce i też musi tam wjechać. No i co miałem robić? Wiadomo nie od dzisiaj, że jak kobieta chce i musi to nie ma zmiłuj się.
Ustalamy termin wyjazdu na 6 sierpnia. W pierwszej wersji miał to być tylko krótki wypad na Grossglockner i śmigamy do domu. Ale na dzień przed wyjazdem, po „wnikliwym przeanalizowaniu sytuacji” doszedłem do jedynego słusznego wniosku, że nie będą jechał jak głupi jakiś 1200 km w jedną stronę tylko po to, żeby przewietrzyć portki i na wstyd i pośmiewisko ludzkie. Do celu wyjazdu dołączam wizytę w słynnym alpejskim zamku Neuschwanstein. To tylko 400 km od Grossglockner, a miejsce piękne, z niezwykłą historią swojego powstania i niezwykłą, wzruszającą historią życia i śmierci jego właściciela..
Przychodzi 6 sierpnia. My spakowani, harleye świecą się swoją nieziemską, obezwładniającą urodą wzbudzającą pożądanie każdego kawalera we wsi..Ups, sorry, zapomniało mi się, że to blog motocyklisty a nie brazylijski romans o laskach i w ogóle..
A więc „nadejszła wiełkopomna chwiła” i czas odpalać. Jeszcze przed domem foty do albumu ale oddzielne bo Mateusz czyli nasz syn jeszcze śpi i nie ma kto zrobić nam foty razem.

Odpalamy i rura. Droga wiedzie przez Rzeszów do przejścia granicznego w Barwinku i dalej przez Słowację do Bratysławy, Wiednia i do pierwszego celu naszej podróży czyli do Bruck a. d. Grossglockner Hochalpenstrasse. Ale nazwa, można sobie język wykoślawić jakiegoś tiku nerwowego dostać po pierwszych dwóch sylabach. Ale pies ich trącał, ich Alpy i ich problem..
Jedziemy. Pogoda piękna jak marzenie o golonce zapiekanej na piwie, dyskretnie przełamanej kminkiem i majerankiem. Słońce, temperatura absolutnie optymalna do jazdy motocyklem. Jedziemy z pełnym samozaparciem i w końcu lądujemy w jakimś zajeździe między Janowem a Niskiem bo moja chce się napić kawy a jak moja chce kawy to nie ma żadnego innego celu nadrzędnego. Kawa musi być bo inaczej nie ma jazdy. Siedzę i czekam a moja pije kawę. Nareszcie kawa się skończyła i możemy lecieć dalej. O, chyba się przeliczyłem. Jeszcze toaleta. Moja mówi, że musi mieć do jazdy pełny komfort psycho-fizyczny. No, dobrze, komfort sobie zrobiła i nareszcie ruszamy.

Mijamy Rzeszów (zawsze powtarzam, że bardzo lubię to miasto, tak bez żadnego powodu). Za Rzeszowem jest zajazd Madziarski do, którego wstępujemy na lekki obiad. Obsługuje nas taki przesympatyczny kelner, który obsługuje nas zawsze, kiedy tak jesteśmy. Ma takie wielkie, sumiaste wąsy, łagodne, spokojne oczy i uśmiech dziecka. Zamawiamy jedzenie, ja placki ziemniaczane a Jola nie pamiętam. Placki pyszne jak zawsze i wszystko co tam gotują. W tamtym rejonie nie warto szukać innego miejsca do jedzenia. U Madziara jest najlepiej. Jeszcze chwila rozmowy z kelnerem, opowiadamy mu gdzie jedziemy. Mówimy, że w czwartek wracamy. Kelner z prawdziwą radością mówi, że będzie na nas czekał w czwartek. I w tym momencie, nagle przypominam sobie, że tak, w czwartek wracamy ale przecież nie z Austrii przez Słowację tylko przez Niemcy. Nie będziemy u Madziara w czwartek. Patrzę na szczerą radość tego człowieka, że znowu się spotkamy i nie wiem jak mu to powiedzieć, że zapomniałem, że wracamy inną trasą. Nie powiedziałem mu. Po prostu nie miałem siły i odwagi wyprowadzić go z błędu i sprawić mu przykrość. Przepraszam Pana za to, że nasze spotkanie nie doszło do skutku, choć wiedziałem, że nie dojdzie. Pewnie nie znajdzie Pan tego bloga w sieci i nie przeczyta tych słów ale wierzę w to, że jeśli jest jakaś metafizyka, jakaś parapsychologia, jeśli nasze myśli krążą gdzieś w kosmosie to moje przeprosiny trafią do Pana. A niezależnie od tego, przeproszę Pana osobiście przy naszym najbliższym spotkaniu.
Robi się gorąco. Na parkingu przebieramy się w termoaktywne mundurki (Brubeck) i ruszamy dalej.

Kończy się paliwo, trzeba zatankować. Dojeżdżamy do stacji Orlenu w Dukli. Podjeżdżamy pod dystrybutor pod, którym stoi samochód. Kierowca zatankował i poszedł zapłacić. Nie ma go długi czas, żar leje się z nieba, za nami kolejka samochodów. Wszystkich szlag trafia bo zablokowany dystrybutor, nikt nie może zatankować. Wreszcie kasjer zwalnia dystrybutor ale do nalewającego benzynę podchodzi ktoś z tubylców z kanistrem i ten leje mu bez kolejki. Żar z nieba się leje, my stoimy jak ciule a ten leje bez kolejki. Szlag mnie trafia, idę do pawilonu i proszę o rozmowę z kierownikiem stacji. Nie ma kierownika. Robię dym bo szlag mnie trafia. Jechałem na oparach paliwa bo chciałem zatankować na polskiej stacji benzynowej a na polskiej stacji obsługa w polskim stylu. W końcu tankujemy i ruszamy dalej.
Dojeżdżamy do granicy. Chwila odpoczynku na parkingu przed terminalem granicznym. Podjeżdża na motocyklach grupa Słowaków. Byli w Polsce pojeździć sobie po nadgranicznych miejscowościach. Mówią, że często do nas przyjeżdżają. Tam też dziewczyny jeżdżą na motocyklach. Jedna była na plecaczka ale druga sama śmiga Intruderem. Oglądają nasze Harleye, mówią, że piękne i też by chcieli. Kiedyś będą mieli i Harleye. Są jeszcze młodzi, na wszystko przychodzi właściwy czas. Robimy sobie wspólne zdjęcie do albumu.

Ruszamy z Jolą dalej. Mamy do przejechania wzdłuż całą Słowację. Mają dobrą autostradę ale lokalne drogi są gorsze niż nasze. Kolejny postój i 10 min. przerwy.

Mijamy piękną dolinę Popradu. Widokowo rewelacja. Lecimy dalej. Mijamy knajpę dla harleyowców spod, której wyjeżdżają trzy harleye na czeskich numerach. Lewa w górę, pozdrawiam ich ale nie odpowiadają. Cóż, i wśród harleyowców są harleyowcy i taborety. Przez chwilę jedziemy razem na autostradzie ale jadą jak cioty a nie motocykliści więc chwila i zostawiamy ich za plecami. Zbliżamy się do granicy, robimy się głodni. Zatrzymujemy się w przydrożnym barze bo nic lepszego nie było a głód już nam doskwierał. Zamawiamy cordon bleu. Za chwilę dostajemy i o dziwo jest wyśmienitej jakości. Nigdy nie przypuszczałbym, że w takiej dziurze jest takie wspaniałe jedzenie. O urodzie kelnerek nawet nie wspominam ;-))) Jedna typ Cyganki, druga blondi. No po prostu cukiereczki.

Jedziemy dalej, jest już późny wieczór a za chwilę noc. Wjeżdżamy do Bratysławy. Pięknie oświetlone miasto, wygląda zupełnie inaczej niż w dzień. Nocny rajd przez Bratysławę sprawia nam ogromną przyjemność. Jedziemy powoli bo choć już późno to uroda nocnej Bratysławy lekko nas spowalnia.
Mijamy granicę z Austrią. Rozglądamy się za noclegiem. Ok. 30 km od granicy trafiamy na hotel „Seminar Hotel”. 2-osobowy pokój 110E ze śniadaniem. OK., bierzemy.

Rano śniadanie i odpalamy. Jedziemy. Mijamy w oddali słynny klasztor w Melku w, którym rozgrywa się akcja „Imienia Róży"

Jak zwykle, na moich wyjazdach, z żelazną konsekwencją przestrzegamy zasady, że co 100 km robimy 10 min. przerwy. Kolejny przystanek, tankowanie, coś do picia i rura.

Zbliżamy się coraz bardziej do alpejskiej części Austrii. Schładza się. Chmurzy się. Zaczyna lekko padać. Lekki deszcz dla motocyklisty to żaden problem, jedziemy dalej. Jeszcze kilka kilometrów i zaczyna się ulewa. Musimy zjechać na parking, nic nie widać, jazda robi się niebezpieczna bardziej niż powinna. Stawiamy motocykle pod zadaszeniem i sami czekamy. Próbujemy przeczekać deszcz. Nie wiedzieliśmy jeszcze wtedy, że nie ma sensu czekać bo to początek pięciodniowej ulewy. Po około godzinie deszcz lekko się zmniejsza ale pada dalej. Robię kilka zdjęć na pamiątkę. Woda zalewa obiektyw. Przebieramy się w przeciwdeszczowe ubrania i podejmujemy decyzję, że jedziemy dalej pomimo deszczu.

Jedziemy już w Alpach. Trochę chmur, trochę mgły ale widoki niezapomniane. Kolejny przystanek i zdjęcie na pamiątkę.

Mijamy Zell am See, jesteśmy niemal u celu. Jazda cały czas w deszczu po alpejskiej, krętej drodze. Dojeżdżamy do Bruck i podjeżdżamy pod gasthaus w, którym mieszkałem w czerwcu. Są wolne pokoje. Dwójka ze śniadaniem 60 E. Jest 50% drożej niż w czerwcu ale w sezonie ceny zawsze rosną. Jest O.K. Bierzemy pokój. Instalujemy się i zaczynamy się przebierać. Moje ubranie przeciwdeszczowe dobrze zdało egzamin, po wielogodzinnej jeździe w intensywnym deszczu jestem suchy. Używałem kombinezonu SIDI K-out. Dobra robota. Buty bajoro. Skarpety przemoczone. Jechałem w butach harleya z goretexem (oczywiście, robione w Chinach), nigdy więcej nie kupię tego scheissu. Jola jechała w butach SIDI, też z goretexem. Skarpety suchutkie. Buty najwyższej klasy. Nie pamiętam producenta kombinezonu przeciwdeszczowego Joli ale też spisał się doskonale. Nie przepuścił nawet odrobiny wody. No i na koniec mój wynalazek. Opisywałem w czerwcu jak przemoczyłem wtedy dwie pary skórzanych rękawic. Teraz byłem już mądrzejszy. Na motocyklowe rękawice nałożyliśmy grube, gumowe rękawice do prac kuchennych. Spisały się świetnie. Skórzane rękawice były suche.
Podziwiamy piękny gasthaus prowadzony od XIX wieku przez kilka pokoleń tej samej rodziny. Niezwykły styl, Tyrol przebija z każdego kąta. Na parterze biega owczarek niemiecki właścicieli, wita gości. Ciepły, przytulny gasthaus, każdy musi czuć się w nim dobrze.
Schodzimy na dół na kolację. Ja zamawiam jagnięcinę z ziemniakami. Trochę ryzykuję bo w trakcie ubiegłorocznej wyprawy podano mi baraninę w Albanii. Nie byłem w stanie jej zjeść. Sam jej zapach wywołuje u mnie odruch wymiotny. Tutaj zaryzykowałem bo jagnięcina to przecież nie baranina. Dostaję zamówione danie. Daje się jeść ale żadna rewelacja. Jagnięcinę mimo wszystko czuć tym zapachem tylko nie tak mocno jak baraninę. Zjadłem bo byłem głodny ale drugi raz nie dałbym się namówić. Na deser pyszne lody i… nieszczęsna kawa. Wracamy do pokoju, kładziemy się spać ale sen nie przychodzi. Przewracam się z boku na bok. Za późno wypita kawa robi swoje. Męczę się jak diabli. Jestem zmęczony wielogodzinna jazdą w ciężkich warunkach i nie mogę usnąć. Tragedia. Mija godzina, druga, trzecia a ja nie mogę usnąć. Wreszcie czuję, że zaczynają mi się zamykać oczy. Nagle dzwoni telefon. W nocy dzwoni ktoś z Polski w kompletnie nieważnej sprawie. Znowu nie mogę usnąć, jedna godzina, druga, trzecia. Przewracam się z boku na bok i klnę w żywy kamień. Jutro rano mamy jechać na Grossglockner a ja jestem po całym dniu jazdy i będę po nieprzespanej nocy. Szaleństwo. Wreszcie, chyba gdzieś około trzeciej nad ranem zasypiam.

Rano, pierwsza czynność, sprawdzić czy pada. Pada. Nie bardzo mocno ale pada. Shit, shit, shit..Śniadanie i po śniadaniu odpalamy. Jesteśmy spakowani bo po powrocie z Grossglockner mamy tego samego dnia jechać do Niemiec, zobaczyć Neuschwanstein. Przez chwilę wstępuje w nas nadzieja bo niemal zupełnie przestało padać. Przyroda kusi: ”Jedźcie, jedźcie, jedźcie..” Jedziemy. Nic z tego. Kilka kilometrów i znowu pada. Tyle chociaż, że jest ciepło.

Przejeżdżamy przez bramę i wjeżdżamy na słynną Grossglockner Hochalpenstrasse. Widoki po prostu takie, że z nóg zwala. Alpejska zieleń, chyba nie ma drugiej takiej zieleni. Pada coraz mocniej. Na drodze jesteśmy tylko my. Nie ma żadnych innych motocyklistów. Pada coraz mocniej, mgła schodzi coraz niżej, robi się coraz zimniej. Asfalt coraz bardziej śliski. To już nie mokry, matowy asfalt. Asfalt błyszczy już jak szkło. Chwila nieuwagi i… wolę nie myśleć. Jesteśmy jeszcze daleko od celu, którym jest Bikers Point na wysokości około 2500 m. Jesteśmy jeszcze na pierwszej części drogi z wysokimi alpejskimi sosnami. Patrzę z niepokojem na Jolę ale widzę, że wytrwale jedzie i po twarzy za szybą kasku widzę, że łatwo nie odpuści. Góralki łatwo nie odpuszczają…

Jedziemy dalej. Jesteśmy coraz wyżej. Wjeżdżamy w drugą część drogi. Nie ma już sosen. Są skały porośnięte skąpymi trawami, mchami i porostami. No i przepiękne alpejskie szarotki. Krajobraz fantastyczny. Deszcz już nie pada. Deszcz leje. Mgła na wysokości oczu. Do deszczu dołącza się grad. Białe kulki odbijają się od szyby kasku i stukają jakby ktoś rzucał kamykami. Nie widać prawie nic. Winkiel za winklem. Zaczynam bardzo poważnie pytać sam siebie czy jest sens dalej jechać. Czy się nie wycofać i nie wrócić? To nie jest wstyd. Czasem nawet zawodowi alpiniści ze względu na załamanie pogody muszą wycofać się spod samego szczytu nie zdobywając go. To nie jest wstyd. Wstydem byłoby ulec wypadkowi, wiedząc, że w takich warunkach tak naprawdę nie powinno się jechać. Serce kroi mi się na kawałki. Już tak niedaleko do szczytu. Jeszcze tylko około 5-7 kilometrów i wycofać się? Decyduję się zatrzymać i sprawdzić nastawienie Joli. Nie chcę ryzykować, że coś może się jej stać. Zatrzymujemy się ale nie pytam jej wprost czy chce dalej jechać. Luźna pogawędka. Jakieś zdjęcie..Ku mojemu zaskoczeniu Jola nic nie mówi o odwrocie. Widzę, że chce jechać dalej. Jeszcze kilka chwil. Chcę jej dać czas do namysłu. Jeśli nic nie powie..jedziemy dalej. Nic nie mówi. Trudno mi w to uwierzyć ale odpalamy harleye i ruszamy już do podjazdu na położoną wysoko drogę na skalnej półce. To już ostatnie kilometry przed Bikers Point. Wspinamy się coraz wyżej. Jeszcze kilometr. Jeszcze ostatnie metry i..jesteśmy u celu !!!. Wjeżdżamy na najwyższy parking, na Bikers Point.
Jola, zrobiłaś to!!! Śmiejemy się z radości jak wariaci. Nawet nie możemy zdjąć kasków bo ulewa jest taka, że chwila i będą mokre włosy od, których przemięknie wyściółka w kaskach. Wręczam Joli znaczek do kamizelki w kształcie motocyklisty na winklu i z napisem „Grossglockner”. Jola, ten znaczek możesz nosić z największą, niekłamaną dumą. Zasłużyłaś na niego jak mało kto. Wjechać na Grossglockner w warunkach w jakich wjechałaś to już nie jazda. To jest wyczyn na, który nie odważyłby się niejeden mężczyzna. Jesteś rasowym motocyklistą.

Robię zdjęcia. Grossglockner jest jak wymarły, nie ma żywej duszy. Nawet nie ma kto zrobić nam razem zdjęcia. Popatrzcie na zdjęcie poniżej bo takiego zdjęcia nie znajdziecie nigdzie. Pusty parking dla motocyklistów a na parkingu dwa harleye. Joli i mój. Na Grossglockner parking nigdy nie jest pusty. Tam zawsze są dziesiątki jeśli nie setki motocykli bo to Mekka motocyklistów z całej Europy. W warunkach w jakich my tam wjechaliśmy, nikt nie odważył się jechać. Wjechaliśmy tylko my dwoje. Lublin pany !!!

Idziemy do małego sklepu kupić pamiątki. Jola wybiera koszulki i coś jeszcze…
Zawsze powtarzam, że Grossglockner to magiczna góra. Jeśli raz tam wjedziesz, nie będziesz już mógł o niej zapomnieć. Jeszcze kręcimy się, robimy zdjęcia. Jola zdejmuje na chwilę kask żeby mieć chociaż jedno zdjęcie na, którym będzie wyglądać jak człowiek a nie jak kosmita. Deszcz leje bez chwili przerwy.

Ociągamy się ale …czas wracać. Przed nami jeszcze droga powrotna a warunki coraz gorsze. Deszcz, mgła, chwilami grad. Żegnamy się z magiczną górą. Musimy już wracać.
Droga z góry jest równie trudna. Hamowanie silnikiem. Chwilami czuję „taniec pingwina na szkle”. Staram się prowadzić tak łagodnie jak tylko można ale harley nie jest motocyklem łatwym w prowadzeniu. Mimo redukcji z przegazówką tylne koło chwilami tańczy. Patrzę na Jolę ale dobrze daje sobie radę. Co jakiś czas zatrzymujemy się żeby chwilę odpocząć i zrobić zdjęcie. Na zdjęciach widać głównie mgłę i ale tak tam wtedy było. Nie będziemy upiększać rzeczywistości. Krajobrazy było widać jedynie fragmentarycznie i to w bardzo ograniczonym zakresie. Za to doskonale widać mgłę i deszcz. Dołącza się dokuczliwe zimno. Zjeżdżamy w dół i… zaczyna błyskać. Jeszcze tylko burzy w górach brakowało. Ale nie. Błysnęło parę razy i uspokoiło się. Jak bardzo natura uczy pokory. Jak bardzo uczy nas cieszyć się małymi, najmniejszymi radościami. Leje deszcz, jest mgła, jest zimno, grad tłucze o kaski ale ja się cieszę. Cieszę się bo przecież mogła być jeszcze burza a nie było. Czyż to nie jest powód do radości?
Jedziemy wytrwale, teraz nie ma już odwrotu. Musimy jechać, musimy wrócić. Droga na Grossglockner wymarła. Ani jednego motocykla poza naszymi. Kto tam był, ten wie, że ta droga jest zawsze pełna motocykli ze wszystkich krajów Europy.
W końcu docieramy do celu. Jest brama wjazdowa. Uff, zrobiliśmy to !!!

Wyjeżdżamy za bramę na drogę do Bruck. Wstępujemy na stację żeby zatankować. Zjeżdżamy na parking i zastanawiamy się co dalej. Mieliśmy jechać do Niemiec zobaczyć Neuschwanstein. Jesteśmy po ciężkich przejściach ale kusi nas bo wyraźnie poprawia się pogoda. Deszcz właściwie ledwo mży i nawet przez chwilę zaczyna przebłyskiwać słońce. Ok., dłużej namawiać nas nie trzeba. Odpalamy i jedziemy w stronę Innsbrucka bo Neuschwanstein leży po niemieckiej stronie na pograniczu miejscowości Schwangau i Fuessen. To jest około 400 km ale damy radę. Jedziemy lokalną drogą. Niestety, ujechaliśmy 70 km i znowu leje deszcz. Ale jeszcze jedziemy. Jeszcze chcemy zmusić los do uśmiechu. Dojeżdżamy ok. 20 km do Insbrucka, podjeżdżamy zatankować motocykle. Deszcz już nie leje. Nie wiem jak to nazwać. Po prostu z nieba lecą strumienie wody. Siadamy w barze na stacji benzynowej, patrzymy na siebie i nie musimy nic mówić. Rozumiemy się bez słów. Nie jedziemy do zamku baśniowego króla. W tych warunkach nie ma to już żadnego sensu. Wejście do zamku często wyznaczane jest dopiero za kilka godzin od kupienia biletu. Pada ulewny deszcz przed, którym nie bardzo jest się gdzie schować w oczekiwaniu na wejście. Później jest około 20 minut podejścia do zamku piechotą w deszczu, później zejście w deszczu. Nie. Nie ma to już sensu. Kiedyś jeszcze odwiedzimy szalonego Ludwika. Dołożyliśmy kilometrów, mamy do domy sporo dalej niż spod Grossglockner ale nie mamy już wyjścia. Ruszamy dalej. Zbliża się wieczór. Jeszcze w Austrii znajdujemy hotel w sieci Land Zeit. Dwójka 120 E ze śniadaniem. Rano, oczywiście znowu deszcz a na domiar złego pada GPS (garmin zumo 220) O.K. nie ma problemu. Mamy dobre mapy a austriackie i niemieckie autostrady są dobrze oznakowane.
O jeździe na autostradach nie ma co pisać poza tym, że w Austrii cały czas padało a w Niemczech znacznie poprawiła się pogoda. Jedziemy w kierunku Berlina. Do Norymbergi jeszcze łapał nas przelotny deszcz ale czym bardziej na wschód tym pogoda była lepsza. W końcu przestało padać zupełnie. Jedziemy wciąż w przeciwdeszczowych ubraniach bo chronią nas przed chłodem a jest zimno. Późnym popołudniem przekraczamy granicę w Zgorzelcu. Jedziemy w stronę Wrocławia. W końcu zapada zmierzch i robi się wieczór. Dojeżdżamy do Kątów Wrocławskich i zatrzymujemy się na noc w jakimś zajeździe.

Rano odpalam motocykl i … nie ta muzyka. Bo harley nie dudni tylko gra. Shit, co jest? Oglądam wszystko i już wiem, gdzie jest problem. Pękł górny kolektor wydechowy. Jest szczelina szerokości milimetra ale to ona powoduje, że mój harley gra inaczej niż powinien. O.K. Nie ma problemu. Do Lublina dojadę a w Lublinie dla Asi i Jarka takie usterki to małe piwo przed śniadaniem. Przejeżdżamy przez Wrocław. Piękne miasto. Chętnie bym tu jeszcze kiedyś przyjechał jeśli ktoś by mnie zaprosił i pokazał miasto. Wyjeżdżamy na drogę w kierunku Piotrkowa, Radomia..
Koło Sulejowa remont drogi i kilometrowe korki ale przecież motocykliści nie stoją w korkach tylko jadą. Jedziemy. Sprawnie omijamy uwięziony w korku samochody. Lecimy w stronę Radomia. Radom. Puławy. Lublin. I nasza wieś..Dom. Wprowadzamy motocykle do garażu. I tak jak zawsze, na zakończenie wyprawy, kiedy nikt nie widzi, całuję mojego harleya w licznik. Dziękuję Ci, przyjacielu. Jesteś wielki. Wiem, że nie masz ze mną łatwego życia ale myślę sobie, że inne motocykle chciałby czasem oświetlić światłem swojego reflektora zakątek do, którego Ty dotarłeś. Mam nadzieję, że moja radość z jazdy jest też i Twoją radością.
I tak kończy się nasza niedokończona opowieść. Niedokończona bo nie zobaczyliśmy zamku bajkowego króla choć było już nie tak daleko. Ale kiedyś tam wrócimy. I oczywiście, wszystko Wam opowiem..

Harley i reszta życia na Top 100...

2011-08-03T10:29:00.000-07:00

Miło mi poinformować, że mój blog w dniu dzisiejszym znajduje się na 9 miejscu na liście 100 najlepszych stron motocyklowych: http://motocykle.toplista.pl/?we=fausto
Zobaczymy jak będzie za miesiąc..

Nie ma jazdy, jest zabawa..

2011-07-31T03:23:00.000-07:00

Jakoś nie chce się dzisiaj nigdzie jechać bo pogoda ponura to proponuję małą zabawę.
Poniżej umieszczam dwie wersje tego samego zdjęcia zrobionego na wyjeździe motocyklowym tydzień temu. Ciekawy jestem Waszego zdania, które bardziej podoba się Wam. Podkreślam, nie której jest obiektywnie lepsze tylko, które bardziej subiektywnie Wam się podoba.
Na końcu każdego posta jest miejsce na komentarze, tam możecie wpisywać swoje uwagi. Możecie w sposób absolutnie nieskrępowany pleść wszystko co Wam ślina na język przyniesie bo jestem bardzo ciekaw Waszej opinii o zdjęciach. Każda opinia na wagę złota :-)))

Oto wersja nr 1.

Oto wersja nr 2.

Lody w Janowie Lubelskim..

2011-07-29T11:16:00.000-07:00

W niedzielę nie było pomysłu na wyjazd. Każdemu coś nie pasuje. Za to wszystkim pasował wyjazd o charakterze kulinarnym (nie mylić z kulturalnym). Wspólną decyzją ustalamy, że jedziemy na najpyszniejsze lody w Polsce czyli do Janowa Lubelskiego.
Zbieramy się na al. Kraśnickiej i odpalamy. Droga typowa. Nic ciekawego. Pogoda dobra. Nie pada i nie jest gorąco.

Dojeżdżamy do Janowa, podjeżdżamy pod lodziarnię. Dochodzimy do wspólnego wniosku, że najpierw trzeba coś zjeść (czytaj: rozszarpać po golonce) a lody na deser.
Odpalamy i jedziemy w lasy janowskie na najlepszą golonkę w Polsce. Zajeżdżamy, zamawiamy, konsumujemy, cieszymy się swoją obecnością. To wspólny wyjazd..członkowie H-D Club, Lublin, DoctorRiders, motocykliści bez przydziału..

Golonki rozszarpane, odpalamy i wracamy do centrum na lody. Ależ te panie potrafią robić lody, coś niebywałego..
Co tu dużo opowiadać..zdjęcia jak zwykle..

My liżemy a publiczność ogląda nasze motocykle. Dzieci robią sobie zdjęcia, ojcowie wzdychają i w ogóle.. Oczywiście, Elektra Leszka jak zawsze wzbudza zachwyt i westchnienia niewiast ;-)))

Małgosia dostała wielki sernik z gorącymi malinami, którym obdziela towarzystwo przy stoliku.

I tak powoli kończy się nasz kulinarny wyjazd. Golonka i lody pyszne. Wizytę u pań w Janowie będziemy długo i ciepło wspominać..

Podlasie, 24 lipca 2011

2011-07-24T13:34:00.000-07:00

Puszczam wici do znajomych motocyklistów, że jedziemy do Grabarki zobaczyć Świętą Górę. Kto nie wie to wyjaśniam, że to święte miejsce dla wyznawców prawosławia. Od dłuższego czasu chciałem je zobaczyć, zwłaszcza, że położone jest na moim ulubionym Podlasiu. Jak ktoś chce dowiedzieć się więcej to wszystko jest napisane na ich stronie: http://www.grabarka.pl/
Stasio przysyła mi maila, że można rozszerzyć program wycieczki o inne interesujące miejsca w tej okolicy. Z entuzjazmem popieram pomysł. Nie mnie dwa razy powtarzać takie propozycji. Umawiamy się na sobotę rano. Rano pada deszcz. W zasadzie nie przeszkadza mi to tak bardzo, zwłaszcza, że mam do przetestowania nowy przedni błotnik. No ale co kogo obchodzi mój błotnik? Zdzwaniamy się i koledzy mówią, że nie jadą, chyba, że przestanie padać. No dobra, niech będzie. Około dziewiątej przestaje padać. Znowu telefony i umawiamy się na wyjazd. Spotykamy się na stacji benzynowej Orlen w Elizówce. Stawiamy się w komplecie. Rysio z Irenką, Marek z Małgosią no i ja z Jolą. Startujemy w cztery motocykle. W Sarnakach ma czekać na nas Mirek i Stasio z Anią.
Tankowanie, odpalamy i rura. Pogoda elegancka. Nie pada, sucho. Lekki chłodek.

Lecimy moją ulubioną drogą w stronę Białegostoku. Za Radzyniem poprawia się pogoda czyli zaczyna lekko padać. Właściwie mżawka, nawet nie zakładamy przeciwdeszczowych ubrań. Tego mi trzeba było bo będę miał możliwość przetestować mój nowy błotnik. Lecimy dalej, deszcz robi się większy. Sprawdzam moto. Wszystko eleganko. Silnik czyściutki, regler czyściutki, błotnik działa ekstra. Asia z Jarkiem, którzy dbają o mój motocykl zrobili kawał dobrej roboty. Zgłosiłem tylko sprawę, że trzeba nowy inny błotnik a oni załatwili resztę. Super.
Dolatujemy do jakiejś restauracji ale nie wiem gdzie. Wstępujemy na coś ciepłego bo zmarzliśmy trochę. Na parkingu para motocyklistów Finów. Wracają z Francji do Finlandii. W restauracji jest i żurek i flaki i wszystko inne, czego strudzony wędrowiec może potrzebować. Posilamy się i ruszamy dalej.

Dojeżdżamy do Sarnak. Mirek i Stasio z Anią już na nas czekają. Na skwerku oglądamy makietę rakiety V2, którą przejął i przekazał Anglikom miejscowy oddział A.K. Cała historia opisana jest na pamiątkowej tablicy, której zdjęcie umieszczam. Kto chce może wszystko sobie przeczytać.

Odpalamy i po krótkiej jeździe docieramy do Grabarki. Co za niezwykłe miejsce..Góra, na niej tysiące prawosławnych krzyży przywiezionych w różnych intencjach przez pielgrzymów. W centrum przepiękna drewniana cerkiew. Wewnątrz przepiękny ikonostas. Niestety, nie można robić wewnątrz zdjęć. Może i dobrze. Tak naprawdę liczy się tylko to, co pozostaje w naszej pamięci. Bo to nasza pamięć jest najlepszym nośnikiem. Wszystkie inne zdjęcia, wideo i temu podobne to tylko substytuty. Ludzka pamięć jest zawodna, dlatego wrażenia, które w niej pozostają są najcenniejsze.
Oglądamy cerkiew. Niesamowity nastrój. Wychodzimy na zewnątrz i…leje deszcz. Chowamy się pod okapem dachu. Jeszcze chwila i deszcz przestaje padać tak szybko jak szybko zaczął.
Zwiedzamy najbliższą okolicę cerkwi. Monastyr sióstr, piękny ogród, dom pielgrzyma, wystawa zdjęć w ogrodzie. Piękne, niezwykłe miejsce.

Zgodnie z planem Stasia jedziemy piękną nadbużańską drogą do pobliskiej wsi Serpelice. Serpelice to piękna, stara nadbużańska wioska. Wygląda jak z ubiegłego wieku. Uosobienie Polski takiej, jakiej już nigdzie nie ma. Przepiękne stare domy, w przepięknej malowniczej okolicy. Uosobienie piękna.

Podjeżdżamy do ośrodka wczasowego w którym jest fajny rodzaj kolejki linowej nad Bugiem. Jedna stacja jest na jednym brzegu, druga stacja na przeciwnym. Obydwie stacje połączone są liną. Delikwentowi nakłada się uprząż alpinistyczną i puszcza się go na tej linie na drugi brzeg. Jak lekki klient to leci z prędkością ok. 7o km/h. Jakoś nikt nie miał odwagi puścić się na drugi brzeg :-)))

Wjeżdżamy do pięknie położonej restauracji. Nie bez przyczyny nazywa się „Urocza”. Wszystko jest piękne. W pobliżu płynie Bug. Kwitnące nadbużańskie łąki. Potężne stare drzewa porośnięte jakimiś
pnączami. Wchodzimy do środka z zamiarem spożycia zasłużonego obiadu. W środku znajomi motocykliści z Ryk i Dęblina. Przywitania i pogawędka. Zestawiamy stoły po sporo nas. Po przeanalizowaniu zapotrzebowania gastronomicznego dochodzimy do wniosku, że chcemy pierogi a tutaj pierogów nie ma.

Wychodzimy i jedziemy na pierogi do stadniny koni w Janowie. To tajemne miejsce o, którym mało kto wie. A jakież tam dają pierogi..Po prostu uczta dla kubków smakowych. Nadzienie ze świeżutkich ziemniaków, symboliczna ilość czosnku, jakieś zioła. Wszystko plane świeżutkim tłuszczykiem ze skwarkami. Wspomaganie w postaci przepysznych surówek. W życiu chyba nie zjadłem tylu pierogów naraz. Po pierogach idziemy obejrzeć konie. Nic z tego. Konie poszły już spać do stajni. Shit, shit, shit…a tak chciałem zobaczyć konie. Nic to, będzie okazja przyjechać znowu. A przy okazji znowu pierogi zaliczymy.

Z żalem kończymy naszą wycieczkę. Odpalamy motocykle, ludzie patrzą na nas jakbyśmy się z choinki urwali. Co motocykliście robią w stadninie? Wiadoma sprawa. Na pierogi przyjechali..

W Janowie Mariusz, Stasio z Anią odbijają w stronę Włodawy, my w stronę Białej Podlaskiej. Wychodzi słońce. Robi się ciepło i jasno. Wieczorem docieramy do domu. Ależ to był dzień…Moc niezapomnianych wrażeń…

Zlot Harley-Davidson Mrągowo 15-17 lipca 2011

2011-07-17T14:49:00.000-07:00

Zakończył się długo oczekiwany zlot H-D w Mrągowie. Pojechaliśmy z Jolą, Andrzejem i Januszem z Irenką. W Mrągowie pod hotelem dołączyli do nas Mirek z Basią. Droga przez Kołbiel i Ostrołękę. Sześć godzin jazdy. Nie ma o czym pisać, nic się nie działo. Pogoda w kratkę, trochę słońca, trochę deszczu. Około 40 km przed Mrągowem obiad w przydrożnym zajeździe. Poznajemy Harleyowców z Krakowa. Sympatyczni goście.

Po przyjeździe „część rutynowa”. Parkowanie, meldowanie w hotelu, rejestracja na zlotowisku. Zlot był niby międzynarodowy ale widziałem tylko Szwedów i Litwinów.

Miejscem zlotu było miasteczko westernowe Mrongoville. Tak sobie to wyglądało. Parę zbitych z drewna budynków na placu wysypanym piachem. Dobrze, że nie było deszczu bo nie dałoby się tam wejść. W jednym z budynków coś a la…nie wiem co..jakieś skrzyżowanie karczmy z saloonem czy czymś takim. Na wejście stoły z różnego rodzaju jedzeniem, głównie mięsnym. Wybór całkiem spory i nawet smaczne to było. Niestety następnego dnia problemy żołądkowe i to nie tylko u mnie ale jeszcze co najmniej kilka osób skarżyło się na różne niekoniecznie przyjemne sensacje.
Wieczorem koncert na piachu i kolacja w saloonie. Obsługa zupełnie niezorganizowana. Proszę przy barze o szklankę wody mineralnej i nie mogę się na nią doczekać. W końcu jestem zmuszony w bardzo zdecydowany sposób potraktować kelnerkę. Dostaję moją upragnioną wodę.
Koncert. Na moje koślawe ucho grają O.K. Jakaś młodzież tańczy na piachu. Takie prawo młodości, że jak przyjdzie ochota potańczyć to tańczy się nawet na piachu.

Następnego dnia rano jedziemy na sąsiedni zlot zorganizowany przez Oldtimer Club Poland. Przejeżdżamy ok. 12 km i naszym oczom ukazują się przepiękne stare Harleye i Indiany. Perełki. Ileż trudu musieli włożyć ich właściciele żeby doprowadzić je do takiego stanu..
Pomimo, że mamy nowe, współczesne Harleye, zapraszają nas do wspólnego wyjazdu do zamku w Reszlu. Z przyjemnością korzystamy z zaproszenia. Po wczorajszej kolacji jadę cały czas na „spiętym” żołądku (nie mylić z kacem, to nie było to)
W Reszlu dyrekcja pozwala nam wjechać motocyklami na zamkowy dziedziniec. Piękny stary zamek i piękne stare motocykle tworzą niesamowity klimat. Koledzy z Oldtimer Club zostają na zamku, my wracamy do Mrągowa bo o 15:30 chcemy wziąć udział w paradzie ulicami miasta.

Jeszcze obiad w Świętej Lipce (w restauracji więcej Niemców niż Polaków) i po krótkiej jeździe jesteśmy znowu w Mrągowie.

Formujemy paradę i ruszamy do centrum miasta. Wjeżdżamy na deptak przy Placu Unii Europejskiej i tam parkujemy motocykle. Tłumy oglądających. Rodzice robią dzieciom zdjęcia na motocyklach. W amfiteatrze gra kapela. Generalnie przyjemnie. Po zakończeniu koncertu rozczarowanie bo miała być dalsza część atrakcji a tu już nic się nie dzieje. Inaczej miało to wyglądać.

Wracamy do hotelu i po krótkim odpoczynku powtórnie udajemy się na zlotowisko.

Zamawiamy kolację w tym samym saloonie co wczoraj. Obsługa trochę żywsza. Przynoszą kolację. Niesmaczna i źle przyrządzona ale zjadam bo nic innego nie ma. Dosiada się do nas dwóch kolegów. Jeden jest grzeczny i sympatyczny, drugi daje popis chamstwa i robi przy stole oborę. Chcieliśmy z Jolą zostać dłużej ale wstajemy i opuszczamy towarzystwo. Nie tak wyobrażaliśmy sobie wspólne spędzanie czasu na zlocie z kolegami z klubu. Nasz klubowy kolega pozostawił po sobie niesmak i rozczarowanie swoim poziomem. Sorry, to nie nasza bajka. Zawsze mówiłem, że wódka jest dla mężczyzn a nie dla chłopców. Dla chłopców powinny być na zlotach wydzielone miejsca w, których mieliby podawane mleko a nie wódkę.

Opuszczamy z Jolą zlotowisko i idziemy na wieczorny spacer. Nad jeziorem grają koncert Malicki i Laskowik. Po drodze spotykamy Izę z Krzyśkiem. Krótki, bardzo miły spacer w ich towarzystwie i wracamy do hotelu. Jutro powrót do domu.
Rano śniadanie, pożganie z Basią, Mirkiem i Andrzejem, którzy wracają inną drogą i ruszamy.
Po sześciu godzinach jazdy jesteśmy w domu.
Mrągowo zaliczone ale czy zloty to aby na pewno mój żywioł? Mam wątpliwości.

Chełm, 10 lipca 2011

2011-07-10T13:19:00.000-07:00

Byliśmy dzisiaj z towarzystwem w Chełmie, oglądaliśmy Zabytkową Kopalnię Kredy z XIII wieku a poźniej był krótki spacer ulicami Chełma i obiad.
Kopalnia była super, to chyba jedyny tego rodzaju obiekt w Europie a chyba i na świecie o arcyciekawej historii.
Nie byłem w Chelmie całe wieki i muszę powiedzieć, że jestem pod wrażeniem uroku miasta. Piękne, stare uliczki, czysto i ten lekko wschodni klimat w powietrzu..coś pięknego. Gorąco zachęcam wszystkich do odwiedzenia Chełma..
No i jak zwykle parę zdjęć..

Baranów Sandomierski 9 lipca 2011

2011-07-10T01:44:00.000-07:00

Udaliśmy się z Jolą i z Markiem do Baranowa Sandomierskiego, któego zobaczenie było planowane już od dawna ale ciągle coś stawało na przeszkodzie w realizacji pomysłu. Ale wreszcie udało się. Pogoda piękna, towarzystwo wyśmienite, obiekt bardzo interesujący..
Zamek pochodzi z XVI w, jego właścicielami były znane polskie rody szlacheckie: Wiśniowieccy, Sanguszkowie, Lubomirscy, Małachowscy, Potoccy, Krasiccy i oczywiście Leszczyńscy. A obecnie na skutek przemian demokratycznych w Polsce właścicielem zamku jest Agencja Rozowoju Przemysłu. I tak oto dzieło kilkunastu pokoleń najznamienitszych polskich rodów służy ludowi bo przecież nie ma zaszczytniejszego zadania jak służba ludowi pracującemu.
Jak zwykle wklejam kilka zdjęć..

2011 Boże Ciało z motocyklami.

2011-06-23T12:38:00.000-07:00

Dzisiaj ksiądz motocyklista zaprosił nas na uroczystość Bożego Ciała i do przystrojenia motocyklami ołtarza, co z przyjemnością zrobiliśmy.
Jak zwykle trochę zdjęć.